×
O Nagrodzie Laureaci Marek Nowakowski Galeria LICZ SIĘ ZE SŁOWAMI Kontakt Facebook

Nagroda Literacka im. Marka Nowakowskiego

Nagroda Literacka imienia Marka Nowakowskiego została ustanowiona przez Bibliotekę Narodową w 2017 roku, trzy lata po śmierci pisarza. Mecenat nad Nagrodą roztoczyła firma International Paper – jeden z największych światowych producentów papieru.
Marek Nowakowski – wybitny, pełen szacunku dla słowa prozaik, mistrz opowiadania obdarzony nadzwyczajnym słuchem językowym, publicysta o wielkiej społecznej wrażliwości, miłośnik kotów i warszawskich ulic, znawca ludzi zamieszkujących zakamarki stolicy – stał się patronem wyróżnienia dla autorów opowiadań, zwłaszcza tekstów o tematyce warszawskiej.

więcej

Pisarz przekazał Bibliotece Narodowej znaczną część swego archiwum jeszcze w 2012 roku. Nagroda jego imienia, będąca wyrazem uznania dla wymagającej literackiego kunsztu małej formy, jest nadawana za opowiadanie lub cykl opowiadań charakteryzujących się niekonwencjonalnością sądów, odwagą i precyzją myśli oraz pięknem słowa. Laureatów rokrocznie wyłania jury powołane przez dyrektora Biblioteki Narodowej w porozumieniu z wdową po pisarzu, panią Jolantą Nowakowską.

Mottem Nagrody są słowa Marka Nowakowskiego Nie jesteśmy znikąd. Tę mocną postawę – bycia skądś, bycia stąd – podkreśla statuetka Nagrody: postać Marka Nowakowskiego osadzona w kostce miejskiego bruku. Autorem projektu trofeum jest Maciej Aleksandrowicz, artysta wyczulony na specyfikę miejsc i przestrzeni publicznej. Oprócz statuetki do laureatów trafia nagroda pieniężna, ufundowana przez Bibliotekę Narodową ze środków przekazanych przez International Paper z okazji 25-lecia działalności firmy w Polsce.

Regulamin

2021
Wojciech Feliks Kudyba

Wojciech Feliks Kudyba

więcej
2020
Marta Kwaśnicka

Marta Kwaśnicka

więcej
2019
Rafał Wojasinski

Rafał Wojasinski

więcej
2018
Paweł Sołtys

Paweł Sołtys

więcej
2017
Wojciech Chmielewski

Wojciech Chmielewski

więcej

Marek Nowakowski

Urodził się 2 kwietnia 1935 roku w Warszawie. Mistrz małych form narracyjnych, który wielką wagę przywiązywał do wartości słowa – starał się „słowa szukać, żeby przylegało do opowiedzianej historii”. W swoich utworach, tak jak w prawdziwym życiu, poruszał się ulicami Warszawy, zaglądając w jej najgłębsze zakamarki i poszukując ducha miasta. Obdarzony niezwykłą społeczną i językową wrażliwością, portretował życie przeciętnych mieszkańców stolicy – ludzi ze społecznego marginesu i z wielkomiejskich peryferii.

Marek Nowakowski

Zadebiutował jako pisarz w 1957 roku, będąc studentem prawa Uniwersytetu Warszawskiego – na łamach „Nowej Kultury” ukazało się jego opowiadanie Kwadratowy. Rok później skończył studia i wydał pierwszą książkę – zbiór opowiadań Ten stary złodziej.

W latach 60. i 70. ubiegłego wieku jego utwory literackie, teksty dziennikarskie i scenariusze filmowe ukazywały się na łamach najważniejszych czasopism, m. in. w „Twórczości”, „Więzi” czy „Tygodniku Powszechnym”. W roku 1969 wstąpił do Związku Literatów Polskich, mając już w dorobku głośne zbiory opowiadań Benek Kwiaciarz, Silna gorączka oraz Zapis, a także znakomicie przyjęte przez krytykę powieści Trampolina i Robaki.

W roku 1976 podpisał się pod Memoriałem 101, protestem intelektualistów przeciwko planowanym zmianom w Konstytucji PRL, zaś w roku 1977 współtworzył niezależny, wydawany poza cenzurą kwartalnik literacki „Zapis”, za co spotkał się z represjami ze strony władz. Na przełomie lat 70. i 80. wydał cenione zbiory nowel: Książę NocyChłopak z gołębiem na głowie, a nakładem Instytutu Literackiego w Paryżu ukazały się tomy Raport o stanie wojennymNotatki z codzienności. Regularnie współpracował z prasą emigracyjną, a kolejne książki ogłaszał nakładem wydawnictw niezależnych, takich jak NOWA czy Krąg. W roku 1984 został oskarżony o działalność na szkodę interesów PRL. Dopiero w 1990 roku sprawa została umorzona przez Najwyższy Sąd Wojskowy z braku dowodów.

Na przełomie XX i XXI wieku wydał liczne zbiory opowiadań i szkiców o charakterze wspomnieniowym, takie jak Powidoki, Nekropolis czy Dziennik podróży w przeszłość, a pod koniec życia również literacką autobiografię Pióro. Zmarł 16 maja 2014 roku w Warszawie.